Herken je dit?

Je werkt op onregelmatige tijden, je hebt overgewicht en je wil afvallen maar het lukt je niet. Je hebt van alles (diëten, pillen, sappen en/of kuurtjes) al geprobeerd en niets lijkt te helpen. Omdat het allemaal gericht is op het werken in dagdienst, en dat doe jij niet😫. Jouw eetpatroon is steeds weer van slag, want je weet gewoonweg niet hoe je het allemaal moet aanpakken, tijdens je diensten als de verveling toeslaat, begin je overmatig te eten (emotie eten noemt men dat) en krijg je gewoon trek omdat er niets te doen is. Je loopt naar de snoepautomaat om maar een Mars, Snickers of een zak chips eruit te halen “Want je moet toch iets te doen hebben”. Je begint het te merken aan je kleding, je gewrichten, je conditie en ga zo maar door. Het begint steeds lastiger te worden en dat is nog niet het ergste je moet in een ochtenddienst ook nog eens vroeger opstaan omdat je je niet snel genoeg kunt aankleden zoals vroeger. Je wil voor je werk (maar ook privé) er goed uitzien zonder dat er naar je gewezen wordt of erger nog dat er achter je rug om gezegd wordt “Heb je haar al gezien? Ze ziet er niet uit met die te strakke kleding.”

Je durft je baas al niet meer te vragen om (weer) een nieuw uniform omdat je kleding te strak is en de knopen er bijna vanaf springen. Omdat je steeds nieuwe kleding moet vragen (of privé kopen) puilt je kledingkast ook nog eens uit, daar zit niemand op te wachten, toch? Het strikken van de veters van je schoenen wordt een hele opgave omdat jouw buik in de weg zit en je daardoor steeds verder naar voren moet buigen. Om van je conditie maar niet te spreken want alles gaat steeds langzamer omdat je zo snel buiten adem bent, traplopen wordt steeds vervelender omdat je knieën steeds meer pijn doen. Jouw actieve leven begint langzaam maar zeker op stilstand te komen, omdat je geen puf meer hebt om nog maar iets te doen, het is allemaal te veel moeite die je ervoor moet doen.

Wat nu als je er niets aan doet?

Dan blijf je doorgaan zoals je nu doet, eten wanneer de verveling toeslaat (en dat doe je thuis ook😒 omdat het een gewoonte geworden is). Je blijft nieuwe kleding in een steeds grotere maat vragen/kopen, want dit blijft niet uit. Je wordt steeds zwaarder en je lichaam laat dit blijken door steeds meer pijntjes te krijgen in je gewrichten (niet alleen de knieën🤐 meer). Je bent steeds vaker ziek en je komt je huis bijna niet meer uit, want ziek is ziek toch dan kun je ook niet ergens anders naartoe gaan. Jouw conditie gaat steeds verder achteruit totdat je beseft dat lopen écht heel vermoeiend is en je dit zelfs niet meer graag doet. Inmiddels loop je bij de praktijkondersteuner die jou wel wil helpen, maar jij daar eigenlijk geen behoefte aan hebt omdat je denkt “het is toch goed zo”. Je komt in de ziektewet en naar (op dit moment nog) 2 jaar wordt je ontslagen omdat de baas niets meer met je kan (en wil denk ik dan🤐). Je wordt steeds zwaarder en (er zit niets anders op) je krijgt obesitas (of zware obesitas), waardoor een maagverkleining (een operatie die ik niemand gun) nog de enigste optie blijkt te zijn.

Met andere woorden je voelt je steeds meer ongemakkelijk en je weet dat het je eigen schuld is, maar je wil dit niet toegeven.

Maar wat als je er NU (op dit moment) wel iets er aan doet?

Je gaat je leefstijl aanpassen aan jouw diensten. Je gaat gezonder eten, bewegen, drinken en nog veel meer, maar nog veel belangrijker alles komt in balans. Je gaat afvallen, je krijgt meer conditie, je bent minder vaak (of helemaal niet meer😊) ziek. Hoe zou dit voor je zijn. Jij ondergaat een transformatie en dat zien anderen ook en ze zullen je gaan vragen wat jij gedaan hebt om zover te komen. Ze zeggen geen negatieve dingen meer achter je rug om, maar staan versteld dat jij opeens een ander mens (wat jouw figuur en conditie betreft) bent geworden. Hoe FIJN zou dit nu zijn?